140 - و محافظت آداب ممد سالك باشد در باب مراقبهء دل . و اگر آداب در ظاهر نگاه ندارد در باطن مراقبه ميسر نشود . و چون مراقبه فوت شود ، شياطين و نفس غالب شوند . 141 - و بهترين ادبى از آداب لقمه آن است كه حق نگاه دارد و از حظ احتراز نمايد . و حق آن است كه چندانى خورد كه قوت طاعت ساقط نشود . و حظ آن است كه زياده از آن خورد كه لا بد است ، و نيتش در خوردن فربهى تن و سرخ‌رويى و قوت شهوت راندن باشد اگر چه اصل اين لقمه حلال باشد . چون نيت در خوردن آن باشد كه ياد كرديم ، ظلمت ثمره دهد . و اگر اصل لقمه حرام باشد با وجود اين نيت كه گفتيم ، ضيق صدر و كسالت در طاعت حاصل آيد و ظلمت مكتسب شود و خورنده را ذوق از ذكر گفتن بيرون برد . و اگر اصل لقمه حلال باشد و به حظ نخورد ، انوار متصاعد شود و انشراح صدر و اطمينان دل و ذوق ذكر زيادت شود . 142 - ديگر در اول سفره بايد كه انگشت بر نمك زند و اين دعا بر خواند كه : اللهم طيب ارزاقنا و حسن اخلاقنا و بارك لنا فيما رزقتنا و ارزقنا خيرا منه . و چون سفره به آخر رسد باز انگشت بر نمك زند . و چون خادم ، سفره بر خواهد گرفتن ، اين دعا بر خواند كه الحمد لله الذى اطعم وسقا و سوقه و جعل له مخرجا و ما جعل للنفس و الشيطان فيه مدخلا ، اللهم اغفر لصاحب الطعام و لا كليه و لمن سعى فيه . بعد از آن خادم سفره بردارد و ابريق و طشت حاضر گرداند و دستها بشويند ، كه در اول و آخر سفره دست شستن سنت است .